kop

 

Reisverslag Irian Jaya/West Papua(deel 2)


Voor bij het reisverslag:Als u bij het lezen een foto aanklikt dan wordt deze vergroot. De foto's kunnen na aanklikken ook als diashow bekeken worden. Als u een link, bij voorbeeld: Rama Tours in Amsterdam aanklikt dan wordt deze geopend en wanneer verwezen wordt naar de kaart van Indonesië, dan kan deze opgeroepen worden door de link: kaart van Indonesië aan te klikken.

Dag 9: maandag 12 september 2016

We staan op tijd op. Na het ontbijt laten we koffers achter in het hotel. OM half 8 worden we opgehaald voor de rit naar het vliegveld. Poosje wachten, 10.40 uur de lucht in. Een klein uurtje vliegen en we zijn in Wamena (zie kaart) . Alles is erg groen hier.

Er is voor de Balievallei (zie kaart) een speciale permit nodig. We moeten op het vliegveld daarom eerst een stempel laten zetten op ons visum voor deze vallei. Alle papieren zij in orde en onze gids en auto staan klaar. Het is maar een kort ritje naar hotel Pilamo. Voor de deur van het hotel staat een oude man met alleen een peniskoker om. Rufus, onze gids waarschuwt ons er voor; de mannen bij een hotel vragen extreem veel geld voor hun souvenirtjes en een foto. Niet doen er komen nog genoeg mooie echte fotomomenten. Hadden we zelf ook al wel een beetje bedacht.

Om 13.00 zouden we met een soort Bicak, een 1 persoons riksja, op stap. Maar het is een islamitische feestdag vandaag en daarom lukt dat volgens Rufus niet. Daarom heeft hij een auto geregeld. We stoppen bij een kleine markt. Veel lokale mensen die er fraai uitzien. Ze dragen vrijwel allemaal zelfgehaakte tassen. Ze kijken wel wat sjacherijnig, vinden we. We kijken wat rond en gaan dan door naar een koffie plantage.

Dat is weinig spannend. Er wordt hier niet gewerkt, maar er is alleen een schuur als verzamelplaats van koffiebonen in zakken, die vanuit de wijde omgeving hierheen gebracht worden.

Er zijn 3 meisjes. Eén van hen heeft ook zo'n mooie gehaakte tas op haar rug. Daar blijkt een 2 maanden oude baby in te liggen. Babies en veel boodschappen worden in deze sterke tassen gedragen. Ze worden gedragen met het hengsel als band over het hoofd.

We maken een wandeling door de velden. De lucht wordt donker maar het blijft droog.

Na een leuke wandeling terug naar de auto. We eindigen onze tocht vandaag weer op de markt. Vrouwen verkopen hele kleine porties groenten zoals bloemkool, wortels, knollen, zoete aardappelen, mandarijnen.

We lopen wat rond en Ingrid koopt zo'n sterke tas bij vrouwen die druk aan het haken zijn. Leuk om het direct van ze te kopen. Je ziet de vrouwen overal haken, zelfs als ze lopen. Soms met een echte haaknaald, soms ook haken ze met een klein takje.

Na ons marktbezoek terug naar het hotel. Vanuit het hotel lopen we nog naar een supermarkt. Wel heel bijzonder om in de supermarkt af te rekenen naast een naakte man die alleen een peniskoker om heeft en ook gewoon nog even wat laatste boodschappen in de supermarkt heeft gedaan.

Helemaal aan het eind van de middag gaat het wat regenen. We hebben er geen last van.

Morgenochtend 9 uur weer op pad. s Avonds in het hotel gegeten. Was smakelijk. Het is in Wamema s avonds beduidend frisser dan aan de kust, maar Wamema ligt dan ook een stuk hoger. Er zijn hier wel wat muggen en Ingrid is al een paar keer gestoken. Deet smeren dus maar.


 

,

 

Dag 10: Dinsdag 13 september 2016

Het ontbijt is goed. Naast uitgebreid Indonesish, diverse soorten brood om te roosteren, jam, boter, yoghurt, fruit en op verzoek een omelet.

Om 9 uur vertrekken we. We rijden een stuk met de auto voordat we gedropt worden en verder gaan lopen. De wandeling kent steile stukken maar is vooral lastig door de natte glibberige paden waar we overheen moeten. Varkens lopen los rond en hebben het goed hier; zo zou je ze het de varkens in Nederland ook gunnen. Wroeten in de aarde en door de plassen lopen. Af en toe zijn er hutjes, nog volop in gebruik als woning, maar we zien ook al wel de nodige gewone stenen huisjes. Ook hier is er in de loop der tijd al veel veranderd en gemoderniseerd.

We komen mensen tegen die onderweg zijn naar de akkers en spelende kinderen. Vrouwen met van die mooie grote karakteristieke tassen sjouwen lopend enorme vrachten met zich mee. Uiteindelijk klimmen we door de rimboe naar een waterval. Dat is érg glibberig! Het regent hier vrijwel elke dag ergens, dus altijd blubber. Bij de waterval zijn ook mensen die een soort bijbel groepje in de natuur vormen. Er staat een vrouw met een bijbel waar ze uit voorleest. Er wordt gezamenlijk gebeden en gezongen; op de i pad staan de teksten ....

Tussen de middag lunchen we ergens waar maar 1 ander tafeltje bezet is; het blijken Nederlanders te zijn. De eerste Nederlanders die we tegenkomen.We waden door het water van de rivier en glibberen nog wat door. Tussen de middag lunchen we ergens waar maar 1 ander tafeltje bezet is; het blijken Nederlanders te zijn. De eerste Nederlanders die we tegenkomen.

Na de lunch vertrekken we naar een Dani dorpje. Leuke wandeling door de vallei. Over smalle paden en over gammele houten loopbruggetjes - duidelijk gemaakt voor lokaal verkeer hier - steken we een aantal malen de rivier over.

De dorpen van de Dani hebben een ingang met een deur in een hek van takken. Boven de ingang is een groot dak bevestigd in de vorm van een maansikkel met beide punten naar de grond gericht. De Dani hebben hun dorpen afgerasterd om zich te beschermen tegen indringers, andere stammen. Dani huizen worden gekenmerkt doordat de mannenhuizen rond zijn. De vrouwenuhuizen zijn langwerpig. De kinderen slapen in de vrouwenhuizen. De mannen slapen bij elkaar in één huis en de vrouwen ook. Getrouwde Dani's slapen nooit samen in één huis. Op de huizen is een dik rieten dak. Rietplanten zoals papyrus groeien volop in de Baliem-vallei. Doordat het dak zo dik is blijft het lekker koel binnenshuis terwijl het buiten 30 graden is. Daarnaast zijn er hokken voor de varkens (hoewel ze overdag altijd los lopen) en een kookhut. Er woont altijd maar 1 familie in zo'n dorpje. Verschillende generaties: (groot)ouders, kinderen en kleinkinderen bij elkaar.

Helaas gaat het net regenen als we het dorpje bereiken. Veel dorpelingen zijn er niet. Zij werken op de akkers, maar er zijn wel twee oudere mannen achtergebleven in het dorp. We maken met behulp van Rufus een praatje met de mannen en geven hen een paar Kretek sigaretten. De indonesische sigaretten met kruidnagel erin die we steeds bij ons hebben om uit te delen. De mannen stallen wat koopwaar uit. Peniskokers, kettingen, tasjes. Ze vragen er nogal veel voor. We kopen niets.

We schuilen nog even bij hen als we zien dat er een opa komt aanlopen vanuit het buurdorp. Opa is slechts gekleed met een peniskoker. Het is een erg aardige man. Als het iets droger lijkt te worden lopen we met hem mee naar zijn dorpje. De oude man beweegt zich soepel over de kuilen, beekjes en hekjes en steekt daarbij de helpende hand uit naar Jan-Arend.

Een heel speciale ontmoeting. We bewonderen zijn dorpje en worden uitgenodigd in de kookhut. Onze gastheer haalt een paar - duidelijk gebruikte - peniskokers op uit zijn hut en deze blijken wel redelijk geprijsd te zijn dus we kopen wij er een paar bij hem.

Een peniskoker, holim (Dani) is meestal gemaakt van een fleskalebas, die tijdens de groei in het gewenste model wordt geforceerd. Kalebassen worden verbouwd langs de randen van hutten en tuinhekjes in de dorpen. De kalebassen worden soms een beetje versierd met wat draadjes of veertjes. De peniskoker wordt meestal omhoog gericht gedragen; een touw rond de middel houdt de koker in positie. Dit is ongetwijfeld met de bedoeling een permanente erectie uit te beelden - een peniskoker is dan ook eerder een accentuering dan een bedekking van de edele delen! Aan de onderzijde wordt de peniskoker met een touwtje om de balzak gebonden.

Jonge mannen die dagelijks veel fysieke arbeid verrichten, dragen liever een korte peniskoker met een brede opening aan de bovenzijde. Het bovendeel van de peniskoker wordt soms als opbergruimte gebruikt. Papoea's in de Baliemvallei dragen hierin bij voorbeeld de rode doek, die bij feesten ter versiering om het middel wordt gewonden. Dergelijke peniskokers staan dagelijkse werkzaamheden niet in de weg. Erg bijzonder dit bezoek en een enorm vrolijke hartelijke gastheer. Later komen er nog 2 kleinkinderen bij. Jan-Arend neemt het op met de video en dat wordt heel leuk en interessant gevonden. Iedereen moet erg lachten als de opnames teruggespeeld worden. Het is weer droog geworden. Foto's maken vindt onze gastheer ook prima.

We worden uitgebreid uitgeleide gedaan; "Wa, wa, wa, wa, wa."

We lopen nog een stuk voordat we aankomen op de plek waar we opgepikt zullen worden door de auto. De auto staat er al als we aankomen en we rijden terug naar Wamema. Voordat we bij het hotel zijn gaan we weer even langs de markt waar we weer uitstappen. Daar kunnen we nooit genoeg van krijgen. We vinden markten altijd zo leuk, maar de mensen hier kijken vaak erg zuur dus of ze ons ook leuk vinden .....? We worden meer als indringers beschouwd zo lijkt het. Soms ontdooien de mensen wat als je ze gedag zegt. Maar een echt heel vriendelijke sfeer hangt hier niet.

Wel is er is van alles te zien op deze grote markt. We zien vrouwen met prachtige veren tooien op, kooplui met wortelen, betelnoten, tabakplakken, groenten, fruit, en natuurlijk de tassen die de vrouwen zelf maken. Er zijn hier ook kippen en zelfs konijnen te koop op de markt en natuurlijk vis.

Opeens ontstaat er paniek op de markt. Een enorm tumult. Overal rennende mensen. Rufus zegt dat er een opstootje gaande is. Misschien een uit de hand gelopen ruzie, vechten of dronken mensen? Het kan gevaarlijk uit de hand lopen. We kunnen daarom maar beter vertrekkenen en dat doen we dan ook. Nog even langs de supermarkt, eten, relaxen en morgen de volgende trekking.

Dag 11: Woensdag 14 september 2016

Om 9 uur vertrekken we met de auto vanuit het hotel. Er staan veel mensen langs de weg. Zij wachten op een 4 wheel drive die hen een stuk mee kan nemen. Geen liften, maar een soort public transport. Heel gewoon hier. We starten vandaag een trekking van 2 dagen door de vallei.

De Baliemvallei is 72 kilometer lang en varieert in breedte van 16 tot 32 kilometer. De vallei wordt omringd door bergtoppen van 2.500 tot 3.000 meter hoog en dankt zijn naam aan Baliemvallei West Papua - Markt Wamema.

Na een klein uurtje rijden zijn we bij het beginpunt van onze trektocht. Zoals in onze reisbeschrijving vermeld staat gaat loopt er behalve Rufus een meisje met ons mee om onze spullen te dragen. Voelt niet makkelijk zo'n jonge meid met onze bagage - ook al hebben we maar weinig bagage meegenomen - op haar nek, maar ze schijnt de last met het grootste gemak te dragen.

De vrouwen dragen hier echt heel veel. Groenten, zware ladingen zoete aardappelen maar ook babies. Allemaal in de zelfgemaakte tassen, die zij over het hoofd dragen.

Het landschap door de bergen waar we doorheen lopen is heel mooi. Veel dorpjes omgeven door de kunstig gevlochten heggen. Ook hier weer regelmatig een ontmoeting met een fraaie man met slechts peniskoker om, die langs de weg loopt of in de akker bezig is met zijn vrouw.

Al gauw moeten we de rivier over. Schoenen uit en op blote voeten door de stroming. Wat doen de mensen hier dat toch allemaal behendig! De stroming is best hefitg. Op hun blote kakkies gaan ze door blubber en water met hun zware vracht. Uitglijden ho maar!

Om ons heen zijn mensen aan het werk op de velden. De wandeling blijkt vrij kort te zijn. Na een ruim uur zijn we er tot onze verbazing al! We komen aan bij de homestay. Het is een school voor meisjes.

Ze geven er meisjes uit de omliggende dorpen basiseducatie. We hebben een goede slaapkamer met 2 bedden en een eetkamer. Buiten op de veranda staat een bank onder een afdakje.

Tja, het is nog vroeg, amper 11 uur. We krijgen een lunch. Er staat niet echt nog wat op het programma en we zitten nog vol energie. Daarom vragen Rufus of we s middags nog een wandeling in de omgeving kunnen maken. Gelukkig kan dat. En zo gaan we weer op pad. Over een heel steil pad ver beneden de vallei in en de berg naast ons weer op. We hadden vanuit de homestay al een dorpje met hutjes in de verte op de andere berg zien liggen, en daar gaan we inderdaad heen. We ontmoeten verschillende mensen, ook weer mannen met peniskoker. Eentje komt net van het veld met een gevulde emmer zoete aardappelen, een belangrijk gewas hier. Een ander komt lachend op ons af met een paar varkens als escorte. Wa wa wa wa zo klinkt het als ontmoetingsgroet.

De hutjes zijn overal min of meer hetzelfde. Groot zijn ze niet.

Leuk om hier zo in een nog zo'n oorspronkelijk nederzetting te lopen waar niet veel veranderd is en ook geen elektriciteit is. Overal om ons heen varkens. Grote, maar ook hele kleine. De mannen zijn erg pezig. Weinig vet, veel spieren. Het is een avontuurlijke wandeling!

Bij de homestay eten we ook s avonds goed maar daarna is er ook niet veel meer te beleven. het is donker en er is geen elektriciteit. Rond 8 uur gaan we dan ook plat.

Dag 12: Donderdag 15 september 2016

We hebben niet denderend geslapen. De bedden en kussens zijn erg hard, en om de matrassen zit een laag plastic wat bij elke beweging erg kraakt! Maar, als je zo vroeg al gaat slapen weet je ook wel dat je de hele nacht niet in 1x doorslaapt.

We zijn daarom al vroeg wakker, ontbijten met gebakken rijst en om 8 uur gaan we weer op pad. De wandeling vandaag zal een stuk langer en lastiger zijn. Weer het steile pad omlaag, vervolgens over een hangbrug de rivier over en daarna de berg aan de andere kant van de rivier op.

Ook nu onderweg weer veel mensen die met hun lading op pad zijn. Kinderen spelen met oude autobanden, iets wat je in bijna elk land buiten Europa ziet. Dikke pret en grote snottebellen. We kopen nog 2 zelfgemaakte tasjes van vrouwen die we onderweg tegenkomen.

Een groot deel van de route van vandaag is voor ons westerlingen wel erg zwaar! De klei op de smalle kronkelige bergpaden blijft eigenlijk altijd nat en glad. Het profiel van onze bergschoenen zit na een paar stappen al vol klei, en dan is het verder glibberen en glijden geblazen! Steeds weer glijden je voeten weg; hoe voorzichtig je ook probeert te lopen.

Veel akkertjes worden hier verbouwd met vooral de zoete aardappel.

We volgen in de bergen de stroom van de rivier. De rivier is hier en daar erg breed, en ook érg wild. Als je naar de stenen bedding ernaast kijkt kun je je een beetje voorstellen hoe het hier in de regentijd moet zijn! Dan staat het water vele malen hoger!

Na uren wandelen, waarvan een flink deel al modderploeterend steil stijgen en dalen, gaan we de grote kolkende rivier weer over op een hangbrug en niet veel later zijn we bij de auto die ons weer naar ons hotel brengt. Even uithijgen en de apparatuur weer opladen.

Jan-Arend wil graag locale Papua muziek om onder de film te zetten en ergens in een winkel is een jongeman zo vriendelijk om op een SD kaartje Papua muziek te zetten. Hij wil er niet eens iets voor hebben! We gaan nog even naar de supermarkt en doen het verder rustig aan. Veel overkomende vliegtuigen hier. Veel chessna's. Maar dit is ook een gebied waar je alleen met vliegtuigen kunt komen.

Dag 13: Vrijdag 16 september 2016

Vandaag beloofd een hele bijzondere dag te worden. Eén van de meest indrukwekkende excursies die je kan maken in de Baliemvallei is het bijwonen van een vankensfeest en dat is precies wat voor vandaag op ons programma staat. Om 9 uur worden we opgehaald bij het hotel. De lucht is grijzig. Dat is wel jammer. Hopen dat het niet teveel zal regenen vandaag.

Eerst gaan we naar Kampung Sompaima. In deze Kampung wordt een beroemde "Zwarte Mummie" bewaard. De mummie is heel bijzonder. Al circa 300 jaar oud en versteend zo lijkt het. De Mummie ligt niet in een slaapstand maar zit met gebogen knieën, handen om de benen en het hoofd fier omhoog. De Mummie is van een belangrijk krijgsheer die gemummificeerd is opdat hij blijvend het welzijn van de stam en de samenleving kan waarborgen. Alles is nog herkenbaar, tot aan peniskoker toe.

Bijzonder dat dit zo bewaard is gebleven. We dachten dat er wel heel sacraal en eerbiedig met de mummie zou worden omgegaan maar dat valt reuze mee! Een van de mannen komt met de mummy in zijn handen een hut uit; waar willen jullie hem hebben? Waar zal ik hem neerzetten? Bijzonder! Zo gaat het in verre landen vaak heel anders dan je gedacht had!Rufus heeft ons gewaarschuwd dat we maar beter geen foto's kunnen maken. Ze vragen er meteen erg veel geld voor maar dat valt gelukkig mee. Waarschijnlijk omdat de excursie vooraf al betaald is en er dus al buiten ons om met geld geschoven is. Terecht en dus niet erg. Het geld dat verdiend wordt komt immers de hele gemeenschap ten goeden.

Na ons bezoek aan Kampung Sompaima waden wij ons door de blubber naar het aangrenzende dorp waar de ceremonies en festiviteiten van het varkensfeest gehouden zullen worden. De dorpsbewoners zijn van te voren van onze komst op de hoogte gesteld en je koopt voor aankomst een varken. Dat wordt overigens voor ons gedaan en het varken(tje) is al in het dorp aanwezig voor wanneer wij komen.

Voordat we het dorp bereiken zien we een krijger die in een uitkijktoren geklommen is. Hij slaakt schelle waarschuwende kreten uit. De vijand is duidelijk gesignaleerd! Vanuit de bossen verschijnen woest uitziende traditioneel geklede Papoea-mannen.
Ze voeren een (schijn)gevecht op zoals het er in het - nog niet eens zo verre - verleden uitzag. De mannen gaan elkaar te lijf met speren en pijl en boog. Het gevecht gaat op en neer. Er valt een gewonde. Zeer indrukwekkend om hun wilde kreten te horen! Het gevecht eindigt met een ronde dans van alle krijgers rond de uitkijktoren.

Daarna vertrekken de krijgers naar het dorp en worden wij uitgenodigd hen te volgen. We zijn de enige twee gasten. Voor de ingangspoort van het dorp wordt halt gehouden. Met ritmische kreten en stampende danspassen worden we welkom geheten. Dit eerste welkoms ritueel is echt imponerend. Heel indrukwekkend om te ervaren.
Na de dans aan de poort worden we door de mannen uitgenodigd door de poort te komen en het dorp binnen te gaan waar ook de vrouwen in traditionele kleding (grasrok) op ons wachten. Wat volgt is een tweede welkoms dans; maar nu met de vrouwen erbij.

In dit dorp, dat nog helemaal gebouwd is volgens oude tradities, wonen nog echt mensen. Natuurlijk is de kleding wel aangepast op de komst van gasten en zullen de vrouwen privé niet in grasrok lopen, maar in grote lijnen gaat alles er nog heel oorspronkelijk aan toe. Oudere mannen lopen immers op het platte land nog steeds vaak met peniskoker. De jongere mannen niet meer; die doen dat alleen bij festiviteiten om de traditie in ere te houden. In dit dorp dragen ook de jonge mannen voor deze gelegenheid een peniskoker.

Fijn dat we naar hartenlust mogen fotograferen en filmen. Helaas gaat het wel wat spetteren. Een lieve oude dame (ze heet Wilhelmina, vertelt ze) wil met Ingrid op de foto. Ze laat Ingrid haar handen zien; van 6(!) vingers is een kootje afgehakt! Vrouwen drukten in het verleden hun verdriet uit door een aanzienlijk deel van hun vinger af te snijden. Voor de amputatie wordt de bloedsomloop met een touwtje afgesneden om ze gevoelloos te maken. Vervolgens werd de wonde dichtgebrand. Het ritueel dient - uiteraard - om de goden gelukkig te stellen. Inmiddels is het gebruik zeldzaam, maar zeker niet uitgestorven hoewel het officieel niet meer mag! Bizarre traditie waar de vrouwen de klos van waren!

Ingrid wordt ook nog uitgenodigd om mee te dansen met de vrouwen. Ze gaat op de uitnodiging in. Waarom ook niet? Een vrolijke boel. Wel laten de vrouwen gedurende de dans Ingrid merken dat haar bewegingen een beetje te ongeregeld zijn en wordt zij met zachte hand geleid om hun dansbewegingen te volgen die toch aan bepaalde strikte regels gebonden lijken.

Iedereen is even vriendelijk ..... voor ons; niet voor het varken dat geslacht zal gaan worden! We zijn immers op een varkensfeest. Er moet gekookt en gegeten worden! Een klein varkentje wordt uit zijn hok gehaald. Hij zet het op een rennen maar hij is de klos ... Geen ontkomen aan. De mannen jagen hem op en zitten hem achterna tot dat ze hem uiteindelijk te pakken hebben. Dit is het nare deel van de ceremonie! Het varkentje wordt bij kop en kont gepakt en tussen twee krijgers omhoog gehouden. Met pijl en boog wordt het varkentje gedood. Het duurt best lang voordat hij dood is. Geen aangenaam gezicht. Zijn we niet gewend. We zijn blij als het eindelijk gebeurd is!

De mannen zijn druk bezig een haardplaats te maken. Het vuur wordt op een traditionele manier gemaakt. Met een touwtje wordt wrijving gemaakt op een tak. Zodra het gaat smeulen wordt het vuur opgevangen in wat stro, verder aangeblazen en naar de vuurplaats gebracht. Knap; zelfs in de regen lukt het al rookt het flink. Andere mannen zijn ondertussen met het dode varkentje bezig. Uiteindelijk gaat het varken op het vuur. Bijzonder om te zien hoe de oudere mannen de jongere jongens leren hoe ze het varken moeten prepareren. In de vuurhaard worden grote stenen gelegd. Het bereidingsproces is even simpel als ingenieus. Er is een grote kuil die bekleed wordt met bladeren. Als de stenen door het vuur rood gebakend zijn brengen de dorpelingen in een gezamenlijke actie de stenen met lange stokken die aan het eind gespleten zijn - de steen in het gespleten deel geklemd - over van de vuurplaats naar de kuil. Als dat gebeurd is wordt het varken helemaal ingepakt en samen met groenten en zoete aardappelen op de hete stenen gelegd. De kuil wordt daarna verder gedicht met bladeren, hooi en stro. Het geheel wordt ook nog eens dichtgesnoerd met banden. Zo is het een echte oven geworden waarin het varken een uurtje suddert tot het vlees gaar is.

Ondertussen is het flink gaan regenen. Ingrid wordt uitgenodigd in de vrouwenhut. Jan-Arend gaat met de kinderen mee naar de rivier waar de kinderen de ingewanden gaan schoonmaken.

In de vrouwenhut zijn de vrouwen en de jongere kinderen. Er zijn vuren aan en de vrouwen zingen en zijn druk bezig met hun haakwerk; de tassen. Het is wel benauwd in de hut met dat vuur en de rook. Bovendien roken de vrouwen er zelf er ook flink op los! We hadden al gelezen dat de vrouwen hier ook graag roken. Een jochie van een jaar of 8 krijgt ook een sigaret van zijn moeder. Dat kun je bij ons niet voorstellen; dat je als jochie van 8 een sigaretje van je moeder krijgt!

Ook hier lopen de vrouwen met hun tassen over hoofd en schouders. De mannen hebben over hun bilnaad vaak een rits bladeren of veertjes hangen. De kinderen, evenals sommige vrouwen, hebben indrukwekkende snottebellen die soms heftig heen en weer gaan ...

In de vrouwen hut laat Ingrid op de telefoon wat filmpjes van kleindochter Fenna. Ze vrouwen vinden het geweldig leuk. Ze smelten en werpen kushandjes. De foto van schoonzoon Bram met een enorme gevangen karper in zijn handen maakt ook hevig indruk!

Het is leuk dat we de enige 2 toeristen zijn hier vandaag. Toch heel anders als je hier met een groep rond loopt. Nu kun je veel makkelijker contact maken. Jan-Arend zit na terugkomst van de rivier nog een poosje in de mannenhut waar hij ook (drab) koffie krijgt. Het is een bijzonder schouwspel om mee te maken.

Dan is het varkentje klaar en krijgen we als eersten met de mannen wat varkensvlees en gepofte zoete aardappel. Eerlijk is eerlijk .... het smaakt heerlijk. Het vlees wordt verder verdeeld. Een groep mannen met jonge jongens zit bij elkaar. Ze worden omringd door een paar honden op jacht naar de restjes. Verderop zitten de vrouwen bij elkaar. Ook zij laten zich het goed smaken.

We nemen nog wat foto's. Inmiddels is het helaas harder gaan regenen. Het varkensfeest biedt de leden van de Dani-stam de kans om wat te verdienen terwijl hun tradities levend blijven. Natuurlijk weten wij dat een excursie als deze een hoog toeristisch gehalte heeft, maar we merken er eigenlijk weinig van en zeker niet tijdens de gezamenlijke maaltijd. Iedereen is oprecht bezig en je merkt gewoon bij alles dat deze mensen trots zijn op hun afkomst en tradities, deze graag uitdragen en in ere houden en overdragen aan de volgende generatie. Festiviteiten als deze waar de hele gemeenschap van profiteert werken daar zeker aan bij!

Voordat we teruggebracht worden naar de auto vormen de mannen en vrouwen nog een marktplaats. Men gaat in een cirkel staan en stallen hun zelfgemaakte koopwaar voor zich uit. Gehaakte tassen, sieraden met botten en schelpen, peniskokers. We kopen een paar dingen en dan is deze dag weer voorbij.

We worden uitgeleide gedaan door de blubber. Slechts met peniskoker aangeklede mannen pakken ons bij de hand. Zo lopen we al glijdend hand in hand, onder een paraplu naar de auto. In het hotel aangekomen zijn we moe en een beetje koud maar het was een heel bijzondere dag De gastvrijheid die we van de Dani ervaren hebben was heel speciaal en om nooit te vergeten.

deel 3: SENTANIE - ARFAK - RAJA AMPAT

web
analytics